Ketika Mohamad Sabu menggesa rakyat menanam sayur sebagai sebahagian strategi keterjaminan makanan, realiti di lapangan menunjukkan gambaran yang jauh lebih membimbangkan, pesawah sendiri mula berundur daripada sistem pengeluaran makanan negara.
Dua naratif ini tidak sekadar berbeza. Ia bertentangan. Dalam satu laporan, pesawah dilaporkan menangguhkan penanaman padi. Ia satu langkah yang bukan sahaja luar biasa, tetapi mencerminkan krisis keyakinan terhadap keseluruhan rantaian nilai pertanian.
Masalah utama bukan sekadar kos, tetapi struktur: pesawah menanam, tetapi harga ditentukan pihak lain. Ini menandakan kegagalan asas dalam tadbir urus sektor makanan. Di sinilah orang ramai mula bertanya, di mana Mat Sabu?
Sebelum ini, Wan Saiful Wan Jan menolak pendekatan Mat Sabu sebagai langkah penyelesaian yang tidak mencukupi. Beliau menegaskan bahawa keterjaminan makanan adalah isu struktur yang melibatkan produktiviti rendah, kebergantungan import, dan kelemahan rantaian bekalan.
Masalah ini bukan sesuatu yang boleh diselesaikan melalui inisiatif individu seperti kebun rumah. Di sinilah kelemahan dasar menjadi jelas.
Seruan “tanam sayur” mungkin relevan sebagai langkah tambahan, tetapi apabila ia muncul serentak dengan pengunduran besar-besaran pesawah, ia memberi isyarat yang salah: seolah-olah beban sistemik sedang dipindahkan kepada rakyat biasa.
Malah, ramai yang menyifatkan pendekatan Mat Sabu ini sebagai mengalihkan fokus daripada pembaharuan struktur kepada solusi simbolik.
Lebih membimbangkan, kerajaan sendiri mengakui tekanan kos input dan kebergantungan kepada faktor global, daripada harga baja urea hingga rantaian bekalan makanan. Namun, respons dasar masih kelihatan terpisah daripada realiti akar umbi, khususnya di sektor padi yang menjadi tunjang bekalan makanan negara.
Kontradiksi ini menimbulkan persoalan besar: bagaimana sebuah kementerian boleh menggalakkan pengeluaran makanan di peringkat mikro, sedangkan pengeluar utama di peringkat makro sedang meninggalkan sektor?
Dalam dasar awam, keutamaan adalah segala-galanya. Apabila pesawah bergelut dengan harga, input dan kawalan pasaran, fokus sepatutnya diberikan kepada reformasi rantaian nilai, bukan sekadar kempen berdikari.
Keterjaminan makanan bukan soal menambah bilangan pasu sayur di rumah. Ia soal memastikan mereka yang menanam pada skala nasional mampu terus bertahan.
Tanpa pembetulan struktur, jurang antara retorik dasar dan realiti lapangan akan terus melebar dan risiko sebenar bukan sekadar kegagalan dasar, tetapi kegagalan sistem makanan negara itu sendiri.@analitiko
Jom sertai siaran WhatsApp politiko.my untuk berita terkini.
