Dalam landskap politik Malaysia hari ini, persoalan perpaduan Melayu bukan lagi sekadar wacana identiti, tetapi telah menjadi isu strategik yang menentukan keseimbangan kuasa politik dan hala tuju ekonomi negara.
Kenyataan terbaru oleh Tun Dr Mahathir Mohamad mengenai kepentingan perpaduan Melayu harus dilihat dalam kerangka ini, bukan sebagai retorik nostalgia, tetapi sebagai respons terhadap perubahan struktur kuasa yang semakin kompleks.
Persoalan sebenar bukanlah sama ada naratif ini lama atau baharu, tetapi sama ada ia masih relevan dalam menentukan struktur kuasa politik dan ekonomi negara hari ini.
Dari perspektif ekonomi politik, hujah Tun Mahathir bukan sekadar retorik identiti, tetapi berakar kepada satu realiti asas: kuasa politik menentukan pengagihan sumber ekonomi.
Dalam konteks Malaysia, sejarah telah menunjukkan bahawa dominasi politik Melayu memainkan peranan penting dalam membentuk dasar-dasar pembangunan, termasuk penyertaan Bumiputera dalam ekonomi.
Apabila Tun Mahathir menegaskan bahawa perpecahan Melayu akan melemahkan kedudukan politik mereka, implikasinya jauh lebih besar daripada sekadar kehilangan kerusi Parlimen.
Ia melibatkan potensi perubahan dalam orientasi dasar, keutamaan pembangunan, dan akses kepada peluang ekonomi.
Namun begitu, cabaran utama kepada naratif perpaduan Melayu hari ini adalah perubahan dalam kesedaran politik rakyat, khususnya dalam kalangan generasi muda dan kelas menengah bandar.
Bagi segmen ini, politik tidak lagi dilihat semata-mata melalui lensa etnik, tetapi melalui kecekapan tadbir urus, integriti, dan prestasi ekonomi.
Di sinilah wujudnya ketegangan utama: antara politik berasaskan identiti dan politik berasaskan dasar.
Golongan reformis berhujah bahawa Malaysia perlu bergerak ke arah politik yang lebih inklusif dan merentas kaum. Mereka melihat penekanan terhadap perpaduan Melayu sebagai satu langkah ke belakang yang berpotensi mengukuhkan polarisasi etnik.
Namun, pandangan ini juga perlu dinilai secara realistik. Malaysia masih merupakan sebuah negara dengan struktur politik yang sangat dipengaruhi oleh demografi dan identiti.
Dalam keadaan ini, mengabaikan sepenuhnya dimensi etnik dalam politik mungkin bukan sahaja tidak praktikal, tetapi juga berisiko dari segi kestabilan sosial.
Apa yang lebih membimbangkan ialah keadaan semasa di mana perpecahan Melayu bukan sahaja berlaku di peringkat parti politik, tetapi juga di peringkat naratif dan kepimpinan.
Pelbagai inisiatif dan gagasan kini bergerak secara berasingan. Ahmad Zahid Hamidi, misalnya, mengangkat konsep “Rumah Bangsa” dalam kerangka UMNO, manakala Muhyiddin Yassin menonjolkan pendekatan tersendiri melalui gagasan Ikatan Prihatin Rakyat.
Dalam masa yang sama, dinamika politik melibatkan Hamzah Zainudin serta perbincangan mengenai pembentukan platform baharu turut mencerminkan usaha yang bergerak selari tetapi tidak terselaras.
Walaupun setiap inisiatif ini mempunyai rasional tersendiri, kewujudannya secara terpisah berpotensi memperkukuh satu pola yang sama iaitu fragmentasi strategi dan persaingan dalaman yang akhirnya melemahkan kekuatan kolektif.
Ketiadaan penyelarasan strategik antara elit politik Melayu telah mewujudkan situasi persaingan dalaman. Keadaan ini akhirnya mengurangkan keupayaan kolektif untuk mempengaruhi hala tuju dasar negara.
Dalam istilah teori politik, ini boleh dilihat sebagai satu bentuk “elite coordination failure”, di mana kegagalan untuk bekerjasama menghasilkan kerugian kepada kumpulan secara keseluruhan.
Dalam konteks inilah, cadangan penubuhan ‘payung besar Melayu’ seperti yang digagaskan oleh Tun Mahathir perlu difahami sebagai satu institusi koordinasi strategik, bukan sekadar gagasan politik.
Ia berperanan sebagai platform penyatuan kepimpinan Melayu dan Bumiputera rentas parti, mekanisme penyelarasan dasar dan naratif, serta nod pemikiran strategik (strategic coordination node) yang mampu menyusun semula kekuatan kolektif Melayu dan Bumiputera dalam menghadapi persaingan politik dan ekonomi yang semakin kompleks.
Tanpa institusi sebegini, fragmentasi yang berterusan akan terus menghasilkan keadaan di mana persaingan dalaman melemahkan keupayaan kolektif untuk mempengaruhi hala tuju negara.
Justeru, seruan Tun Mahathir untuk perpaduan Melayu perlu dilihat bukan sebagai usaha untuk mengembalikan politik lama, tetapi sebagai satu peringatan terhadap risiko fragmentasi dalam sistem yang masih belum sepenuhnya beralih kepada politik pasca-etnik.
Namun, perpaduan yang dimaksudkan tidak boleh bersifat sempit atau eksklusif.
Ia perlu ditafsir semula dalam konteks semasa sebagai perpaduan yang berasaskan kepentingan strategik, bukan sekadar sentimen.
Dalam erti kata lain, perpaduan Melayu mesti bergerak seiring dengan:
* peningkatan daya saing ekonomi,
* pengukuhan institusi,
* dan komitmen terhadap kerangka perlembagaan, termasuk Perkara 153, serta keadilan sosial untuk semua rakyat Malaysia..
Akhirnya, isu ini bukan tentang memilih antara politik Melayu atau politik Malaysia.
Sebaliknya, ia tentang bagaimana memastikan bahawa dalam proses menuju sebuah negara yang lebih inklusif, tiada mana-mana kumpulan yang merasa terpinggir, ditarik hak atau kehilangan suara.
Perpaduan Melayu, dalam kerangka ini, bukanlah satu penghalang kepada perpaduan nasional, tetapi merupakan prasyarat kepada kestabilan yang lebih luas jika diurus secara strategik dan inklusif.
Dalam realiti politik yang semakin kompetitif, persoalannya bukan lagi sama ada perpaduan Melayu diperlukan, tetapi sama ada ia dapat dibentuk dengan cukup matang dan terselaras untuk memastikan kelangsungan pengaruh, kestabilan, dan masa depan negara.
Dr Armin Baniaz Pahamin, Setiausaha Agung Sekretariat Tanahair
Artikel ini merupakan pendapat peribadi penulis semata-mata dan tidak semestinya mewakili pandangan politiko.my
Jom sertai siaran WhatsApp politiko.my untuk berita terkini.
